ثنا اسماعیل‌زاده، سوم دبستان از تهران

یکی بود. یکی نبود. زیر گنبد کبود هیچ‌کس نبود. یک روز درخت مدرسه‌ی دخترانه‌ی نور ایمان می‌گفت: «من یک درخت پیر توت هستم. وقتی بچه بودم، یعنی وقتی نهال کوچک بودم، بچه‌های مدرسه به من آب می‌دادند و مواظب من بودند که وقتی بزرگ شدم، از توت‌های من بخورند. اکنون که بزرگ می‌شوم، می‌بینم که بچه‌ها به من اهمیت نمی‌دهند و دیگر به من آب نمی‌دهند و مواظب من نیستند. بچه‌ها حتی برای چیدن یا همان خوردن توت روی شاخه‌های من می‌زنند و من دردم می‌آید. بچه‌ها برگ‌های من را می‌کشند و من خوشم نمی‌آید. آن وقت دوست داشتم که دست داشتم و موهای آن‌ها را می‌کشیدم.»

بدانیم امامان ما درخت‌کاشتن را دوست دارند.

ثنا اسماعیل‌زاده، سوم دبستان از تهران و برادرش